Lítla Dímun

Lag : Vit hoyrdu várið kalla og viltust bæði burtur

 
Her Lítla Dímun stendur,
so skurvut, brøtt og vøkur,
úr havsins dýpi stígur
og hevjar høvur hátt.
Tá vársól vakurt rísur,
um Rávuna á morgni,
í brattanum um Eyrháls,
nú smálomb spela kátt
 
Frá fyrst í forntíð frægir,
her villar veðrar veiddu,
so snøgt og svart var slagið,
so vargakent og vilt,
um reyn og brattar líðir,
teir fongin við sær leiddi,
nú týnt er vargaslagið,
so hava vit tað skilt.
 
Av Tanganum við Gjónna,
at Múlagøtu søkja
og Oyggjarmúli høgur,
seg hevjar móti ský,
í Stikarók og Steinsrók,
seg ungir alvar royna,
har undir ungum holdi,
seg vøddar spennast í.
 
Tá villur vargur varnast,
so stygt um stíggin stríður,
í menskum manni blóðið,
tá ódnar knapt í kók,
um Støddaból og Stíggin,
so brattan stoyta niður,
hvør vargur verður tikin
á smølu Veisarók.

Her finnast menn við dirvi
og mannamót í bringu,
at veiða seyð so styggan,
um leysa ups og ás.
Við lesningi og línu
og fleygastong á sumri,
teir søkja bestu sessir,
um steyrrætt sýnist rás.
 
Tá dagur ferð at halla
og eftir harða gongu,
á Hellurók er lívligt
og trongt við rættarlið,
nú skurður verður leiddur,
á Renningina vestur,
útfyri liggur bátur,
sum tekur allar við.
 
Og tá ið sólin setur,
slíkt heystarkvøld so síla
og Oyggin vakurt sveipast,
í skarlaksreyða lind,
um Barmin garpar sigla,
teir stevna heim at hvíla,
har Lítla Dímun stendur,
sum heimsins besta mynd.
 
Ja eins og ein rubinur,
av brimi ert tú slípa,
nú kvøldarsól teg prýðir
og Breiðanesið við,
á hornhind leikar myndin,
til tá ein søtan svevur,
í dreymaverð enn vøkur,
hon gevur sælan frið.

HÍL

Ogna monnunum í Lítlu Dímun
03-05-08